To do list
Ik heb zo’n fijn to do list blok, waar ik elke week een blaadje af kan scheuren. Met een behoorlijk aantal klussen erop, en sommige schrijf ik al week na week over. Weer niet gedaan, hmmm. Ik weet het, ik kan ook Evernote of Outlook gebruiken, maar gewoon schrijven vind ik gewoon fijner. Maar goed, vandaag ga ik klussen afwerken. De eerste kan afgevinkt worden. Tweede, done. Heerlijk. Voelt goed.

Het roodogig monster
Maar toch sluimert er iets. Zo’n onrustig gevoel in mijn maagstreek dat er al een paar dagen zit. Het is een donker, roodogig monster. Als ik niet oplet, vult ie mijn hele werkruimte. Hoe langer ik hem negeer, hoe groter hij wordt, hoe enger en hoe moeilijker te verslaan. Dat monster is de klus die ik eigenlijk zou moeten doen. Maar die zo lastig is dat ik hem liever negeer. Ik ga zelfs heel hard werken aan andere dingen om mijn gemoed te sussen. “Ik ben toch nuttig bezig, kijk maar.”

Uitstelgedrag
Iedereen, elk persoon heeft zijn eigen monsters en meestal weet je exact wie en wat ze zijn. Het monster is dat project dat je nu toch echt op moet starten, maar dat zo groot is dat je eigenlijk niet weet waar je beginnen moet. Het gesprek met je vriend, dat je dingen toch graag anders wilt. De stoute schoenen aantrekken en een open sollicitatie regelen met dat bedrijf waar je zo graag wilt werken. Het telefoontje met je zus, om sorry te zeggen omdat je bij nader inzien toch echt wel fout zat.

Het monster recht in de ogen aankijken
Wat ik zo irritant vind, roodogige monsters zijn niet te temmen door ze simpelweg te negeren, weg te kijken en gewoon maar andere dingen te doen, hoe nuttig die andere dingen ook zijn. Ze blijven maar knagen en plagen. Zulke monsters krijg je alleen klein door ze oprecht en moedig in de ogen te kijken en – hoe moeilijk het ook is – de confrontatie aan te gaan. Er zit niks anders op. Dat hoeft niet in grote stappen. Als je maar een begin maakt. De afspraak met je collega over dat nieuwe project is zo ingepland. En dan kun je niet meer terug.

Eat that frog
Brian Tracy schreef er alweer een tijd geleden een bestseller over, Eat that frog. Het gaat over stoppen van uitstelgedrag. Zijn belangrijkste tip: maak er een gewoonte van dat je begint met waar je het meest tegenop ziet, ook al doe je maar een klein stapje. Eet die kikker gewoon. Dat lucht behoorlijk op en je voelt je gelijk heel wat lichter. Alles lijkt daarna gemakkelijker te gaan.

Wat voor roodogig monster ligt er bij jou op de loer, dat je liever onder het tapijt duwt, maar waarvan je blijft voelen dat het er zit?

En wat ga je ermee doen?
Lekker laten liggen?
Of ben je moedig en durf je het in de ogen te kijken?

 

Hanneke Nijland

Hanneke Nijland

Ondernemerscoach | Organisatrice Rode Maanfestival

Hanneke heeft een coachingpraktijk voor iedereen die worstelt met levensvragen en in rondjes blijft draaien.

Daarnaast is ze mede-organisatrice van het Rode Maanfestival, een festival voor vrouwen die van (spirituele) verdieping én van een feestje houden.