Mijn ‘werkplaats’ is in de oude kapberg bij ons huis. Heel prettig, want mijn reistijd is nog geen minuut.

Soms vind ik het wat minder prettig. Zoals net. Puberdochter 1 (13) denkt puberdochter 2 (15) betrapt te hebben op het zomaar pakken van een zakje chips en wil haar slaapkamer doorzoeken om bewijs te verzamelen. Puberdochter 2 blokkeert de deur. Er volgt een heuse bitch fight en ze komen allebei bij me om de resultaten daarvan te laten zien (rode striemen op armen en benen). Slaande deuren, dikke tranen, gillende stemmen, hoogste verontwaardiging. Ik zat goed en zij zat fout zegt dochter 1. Dochter 2 zegt hetzelfde.

Ben ik blij dat ik niemand bij me heb zitten.
Ik praat met de één terwijl de ander boos wordt dat zij geen aandacht krijgt. Kalm blijven, stem laag houden, niet meegaan in hun boosheid…

Mag jij kwaad zijn van jezelf?
Ik denk aan wat ik als kind leerde over boos zijn. Ik mocht het eigenlijk niet. Het was belangrijk dat je jezelf onder controle kon houden. Bovendien, vaak was mijn boosheid niet terecht vonden mijn ouders. Want meerderen hadden altijd gelijk. En meerderen, dat waren mijn ouders, docenten, alle volwassenen en eigenlijk ook alle kinderen van andere mensen.

Was je boos? Daar moest je boven staan. Want stel je toch eens voor dat andere mensen last van je zouden kunnen hebben. Ze zouden je weleens kunnen afwijzen en dat is het allerergste wat je kan overkomen, was de stilzwijgende boodschap.

Hoe zit het bij jou? Mocht jij boos zijn? Of heb jij het als kind ook niet zo goed geleerd?

Werd jij ook een expert in het relativeren?
‘Ze bedoelt het niet zo.’ ‘Ergens heeft hij ook wel gelijk.’ ‘Ze heeft het zelf moeilijk, anders had ze niet zo gedaan.’ Dat soort dingen ging ik denken als iemand over mijn grenzen heenging. Ik kon als de beste redenen verzinnen waarom de ander ook best gelijk had. Ik heb zelfs heel lang oprecht gedacht, boosheid, dat zit niet in me. Handig, want ik had nooit onenigheid. En ik hoefde dus ook die verschrikkelijke afwijzing en eenzaamheid niet te voelen die erop zouden volgen.

Dat het idee boos zijn levert afwijzing en eenzaamheid op slechtst een belemmerende overtuiging is en niet de waarheid, zag ik niet. Ook niet dat het inslikken van boosheid juist zorgt voor eenzaamheid en (zelf)afwijzing.

Ook al heb je als kind niet geleerd om goed met boosheid om te gaan,
het is nog niet te laat!

Constructief boos zijn kun je op elke leeftijd leren. De volgende punten kunnen je daarbij helpen:

  1. Soms heb je boosheid zo diep weggestopt, dat je niet eens meer bewust weet hoe het voelt. Neem in overweging dat het wel eens boosheid zou kunnen zijn wat je voelt, als je je ergens op de dag te kort gedaan voelt, en er geen actie op hebt ondernomen. Het kan bij je maag zitten, in je onderbuik, of bij je hart…
  2. Als je dat gevoel hebt, als je weet wat boosheid zou kunnen zijn: stop het niet weg. Dat is het allerbelangrijkst. Laat het er gewoon maar eens zijn. Je gaat er niet dood aan.
  3. Kijk naar jezelf alsof je een onderzoeksobject bent, vanaf een afstandje dus en met gezonde nieuwsgierigheid. Doe je ogen dicht en ga met al je aandacht naar die plek in je lichaam waar je je kwaadheid voelt. Hoe voelt boosheid? Waar zit het in je lichaam? Welke gedachten heb je over jezelf als je boos bent? Wat zegt die kritische stem in je daarover? Mag het, is het slecht… Kun je achterhalen waar die gedachten vandaan komen en kloppen ze, als je het objectief bekijkt?
  4. Wat zou er gebeuren als je stopt met oordelen over jezelf, als je het jezelf toestaat om boos te zijn? Wat is de beste keuze die je op dit moment voor jezelf kunt maken?


Geef je boosheid de ruimte, daar komt het op neer
Dat wil niet zeggen dat je anderen moet kwetsen hoor. Je kunt je op heel veel verschillende manieren vertellen wat je dwars zit. Waar het om gaat is dat je het jezelf toestaat om boos te zijn. Want als je weet wat je dwarszit, kun je ruimte maken voor wat je wél wilt. En dat levert je geluk op.

P.S. Het aller grappigst achteraf: dat zakje chips had ik opgegeten. Had opeens zoveel zin in iets hartigs. Ik heb het wel eerlijk bekend.

 

Hanneke Nijland

Hanneke Nijland

Ondernemerscoach | Organisatrice Rode Maanfestival

Hanneke heeft een coachingpraktijk voor iedereen die worstelt met levensvragen en in rondjes blijft draaien.

Daarnaast is ze mede-organisatrice van het Rode Maanfestival, een festival voor vrouwen die van (spirituele) verdieping én van een feestje houden.