fbpx
Ik kan niet zo goed met grote veranderingen omgaan, en ik heb er de afgelopen jaren een aantal doorgemaakt: twee keer een baan opgezegd (waarvan een na zestien jaar), opleidingen gevolgd, 50 geworden (en ja, die 5 voelt echt anders), als ondernemer begonnen. De laatste, mijn buurvrouw/vriendin die na 12 jaar naast elkaar te hebben gewoond verhuisde, hakte er steviger in dan gedacht. Ze zeggen wel eens dat de magie buiten je comfortzone begint, maar man wat doet het soms pijn.

Sturm und Drang
Ik geloof erin dat een mens zich moet blijven ontwikkelen, zeker als je ouder wordt. Stilstand is achteruitgang. Nou daar heb ik de afgelopen jaren wel mijn best voor gedaan. ‘Never a dull moment’ verzuchtte ik weleens als manlief zich afvroeg wat ik nu weer van plan was. Ik ben nu eenmaal een dwingelandje en als ik iets echt wil ga ik ervoor. Maar dan vergeet ik wel eens wat voor impact dat op me heeft. Na zestien jaar weggaan bij Saxion, waar ik zestien jaar gewerkt had, voelde als het verlaten van een familie. Nieuwe banen en opleidingen, de onzekerheid van het bestaan als zzp’er, het kost me bergen energie. Zeker omdat ik hooggevoelig ben. Nu heb ik daar in de loop van de jaren wel een modus in gevonden: rust, reinheid en regelmaat werken het beste voor mij. Maar dat staat haaks op mijn sterke wil en drang tot ontwikkelen.

Voelen wat er te voelen valt
En dus kom ik mezelf wel eens tegen. Gelukkig niet meer zo heftig als jaren geleden. Maar mijn lichaam geeft vanzelf de signalen wel af. Een verkoudheid waar ik maar niet doorheen kom, hyperventileren, buikpijn, druk op de oren: ‘been there done that’. In tegenstelling tot jaren geleden (twee keer een burnout) weet ik inmiddels wel hoe ik daarmee om moet gaan. Luisteren naar mijn lichaam, lief zijn voor mezelf en vooral voelen wat er te voelen valt. Dat laatste vind ik moeilijk, ik zoek liever afleiding of probeer het rotgevoel in stukjes op te delen.

Goed doorademen
De vertrekkende buurvrouw, daar zag ik al heel lang tegenop. Want naast ons bijna dagelijkse contact is het ook de afsluiting van een levensfase. Onze kinderen zijn samen opgegroeid en we hebben heel wat lief en leed gedeeld. Ze is niet naar de andere kant van het land verhuisd, slechts naar de andere kant van de binnenstad. Maar toch, het voelt even heel leeg. Tot verbazing van man- en zoonlief heb ik mijn tranen de afgelopen week maar even gewoon de vrije loop gelaten. En ik ben letterlijk gaan lopen, dagelijks een flinke wandeling na het avondeten. Even mijn hoofd leeg maken, goed doorademen en fysiek bezig zijn. Dat helpt.

Imperfecties en kwetsbaarheden
Wat dit alles nou met stijlcoaching te maken heeft? We maken allemaal het nodige in het leven mee. Wat het steeds weer vraagt is dat je de balans voor jezelf opmaakt en kiest hoe je ermee omgaat. Wat zie jij als je in de spiegel kijkt? Wat zie jij als je naar de wereld om je heen kijkt? Zie jij alleen je tekortkomingen? Dat waar je niet blij mee bent? Of kun je het positieve en het mooie in jezelf en de wereld om je heen zien? En hoe maak je de balans op na grote veranderingen? Daarbij gaat het niet alleen om de buitenkant. Natuurlijk ben ik als stijlcoach veel met de buitenkant bezig, maar altijd in combinatie met de binnenkant. Want jezelf aan de wereld durven te laten zien in al je imperfecties en kwetsbaarheden maken je pas echt een mooier mens. Daar kan ik je mee helpen. Die groeipijnen, ze zijn het waard. Maar je moet er wel even doorheen, het is niet anders. Het alternatief is stilstaan, voor mij geen optie. Dan toch maar de sprong wagen. Je zult zien dat het leven altijd weer nieuwe en verrassende wendingen neemt. Als je maar durft….

Mariska van der Meer

Mariska van der Meer

Stijlcoach | Communicatieprofessional

Mariska werkte 20 jaar in de communicatie. Toch deed ze een opleiding erbij; Imagecoaching  en zo werd Stijlmatch geboren.

Styling is volgens Mariska meer dan het uiterlijke plaatje. Het gaat om het machten van de binnen- en de buitenkant zodat het plaatje klopt.