fbpx
Heb jij dat ook wel eens dat je een liedje dagenlang in je hoofd hebt? Je gaat ermee naar bed en staat er ook weer mee op. Vaak is het op de achtergrond aanwezig of neurie je het mee. (Zingen mag ik niet in het bijzijn van mijn 2 pubers, want ik zing veel te vals. Zo heb ik al dagen het liedje in mijn hoofd van Daniël Lohues; Op de fietse. Maar dan vooral het refrein; “Wie dut mij wat, wie dut mij wat vandaage. Ik heb de banden vol met wind, nee, ik heb ja niks te klagen”. (Waarschijnlijk heb jij ‘m nu ook in je hoofd, sorry).

Subpersonen
Hoe de tekst verder gaat weet ik eigenlijk niet eens, maar het valt mij ook nu weer op dat deze regels mij iedere keer bewust maken als ik me weer heb laten leiden door mijn subpersonen. Bij mij is de onzekere vaak degene die de boventoon voert. Onzekere Olivia noem ik haar ook wel eens. Olivia stapt voortdurend in dezelfde valkuil doordat ze altijd maar denkt dat ze iedereen tegemoet moet komen door ja te zeggen, vanuit onzekerheid en kwetsbaarheid. Ze loopt zichzelf dan zo enorm voorbij met het gevolg dat ze vreselijk moe wordt en vervolgens niet meer kan relativeren. Voortdurend twijfelen of de keuzes juist zijn en of ze het wel goed heeft gedaan. Dan komt Perfectionistische Pien nog even om de deur kijken en Kritische Karina, dan is een vicieuze cirkel compleet. Voordat ik me daar dan weer bewust van ben gaat er een tijd over heen en krijg ik (gelukkig maar) signalen van mijn lichaam door onrust en vermoeidheid. Ik voel me dan kwetsbaar, prikkelbaar en de minste of geringste opmerking doet mij ontploffen of voelt zo pijnlijk dat ik me helemaal ontdaan kan voelen.

Alle zegen komt van boven of…?
Alsof er dan (van boven?) een seintje komt doordat ik het lied weer ergens voorbij hoor komen, begin ik ook weer mee te zingen, wie dut mij wat vandaage, ik heb toch niks te klagen. Deze regels blijven dan zo in mijn hoofd plakken dat op een gegeven moment Tevreden Tina om de deur piept en langzamerhand steeds meer invloed krijgt. Ik zie weer licht in de duisternis en voel dat ik langzaam uit de cirkel kom. Ik tel mijn zegeningen als ik s’ochtend opsta. Dat kan zijn, een fijne droom gehad, een leuke opmerking gisteren, goed geslapen en schrijf s’ avond 3 dingen op waar ik dankbaar voor ben. Ook dat kan heel klein, als een mooie bloem gezien, een glimlach van iemand uit de rij aan de kassa. Daarmee doorbreek ik mijn (negatieve) patroon. Het werkt iedere keer weer opnieuw en ik blijf dit ook bijzonder vinden. Soms heb ik het ook met gedichten die onder mijn aandacht komen of een mooie tekst die dan net op dat moment op bijv. facebook voorbij komt.

Niet bijgelovig
In feite ben ik niet bijgelovig, maar soms wil mijn Goedgelovige Gerrie dat alles gestuurd wordt door iets onzichtbaars en je nooit zorgen hoeft te maken omdat alles voorbestemd is… Ja, ook Zweverige Zena laat zich heel soms even zien. Maar wordt ook snel weer weggeduwd door Nuchtere Nina.

En jij?
Ben jij ook bewust van jouw subpersonen en welk lied, tekst of gedicht haalt jou er weer uit?

Yvonne Ouderkerk

Yvonne Ouderkerk

Mindfulnesstrainer | Lifestylecoach | Docent Duits

Dochter van Twente sinds 1971. Opgeleid tot lerares Duits, werkzaam geweest in het voortgezet onderwijs H/VWO/ Gymnasium.

Yvonne is ook opgeleid als Mindfulnesstrainer en heeft sinds februari 2018 een eigen Mindfulness en coaching- praktijk in Almelo. Verder is ze begonnen met de opleiding tot integraal leefstijlcoach.