LATEN WE KENNIS MAKEN

Voor mijn allereerste stukje voor Dochters van Twente dacht ik, laat ik gewoon beginnen met me voor te stellen. Dat is misschien wel een goed idee, dat de mensen me een beetje leren kennen.

Kwam ik gelijk in de problemen. Want wie ben ik nou eigenlijk? Welke versie van mezelf wil ik laten zien? Natuurlijk. Ik ben moeder. Ik ben echtgenote, dochter, zus, vriendin, coach, festivalorganisatrice, vrijwilligster, buurvrouw.

Ik hou van hardlopen, maar vooral van het voldane gevoel achteraf. Ik hou van zinnige gesprekken, maar ook van niks geen geklets. Van Noorwegen, maar bijna net zoveel van Italië. Ik hou van mijn kinderen, maar soms vind ik ze waanzinnig irritant. Ik hou van mijn man, maar dat is ver weg als hij nog helemaal druk uit zijn werk komt en – als we vervolgens met z’n allen eten – met zijn gedachten overal is behalve bij ons.

Ik kan niet dansen, maar doe het graag. Dus heb ik me er maar overheen gezet dat ik blijkbaar net buiten de tel aan het bewegen ben en soms even moet stoppen, omdat zelfs ik dan merk dat het niet helemaal klopt. Zelfde met zingen.

Ik ben veel dingen ten opzichte van een ander.
Slimmer dan die man die zo ongenuanceerd aan het brullen is op TV, denk ik terwijl ik me toch een beetje superieur voel. Waarvoor ik mezelf op de vingers tik. Veel te openhartig als ik me vergelijk met heel veel mensen die ik als professional zie. Te snel op de barricades als ik denk dat het anders moet. ‘Han, waarom doe je dat’, zucht ik mezelf wanhopig toe. ‘Anderen doen dat toch ook niet.’ Niet zo knap als ik me vergelijk met die vriendin die eeuwig jong lijkt te blijven. En als we het dan toch over jong hebben. Ik ben nu 46. Hoewel ik altijd best onzeker was over mijn uiterlijk, mis ik het dat ik op straat nagekeken wordt. Blijkbaar hoorde dat bij mijn identiteit.

Is het dan de ander die mij definieert?
Niet zo knap als…, slimmer dan…, onhandige sukkel ten opzichte van… Het liefst laat ik een opgepoetste versie van mezelf zien.

Wie ben ik?
Wie ben ik zonder al die rollen, alle overtuigingen over mezelf? Wie ben ik zonder dat ik me druk maak of iedereen me wel leuk vindt? Wat blijft er dan nog over?

Misschien is die vraag wel helemaal niet zo belangrijk.
Gaat het erom dat je zo onvoorwaardelijk mogelijk van jezelf houdt. Blij bent met jezelf. Met je lichte én je donkere kanten. Ondanks al dat gezoek en alle twijfels. Ik vind het best een opgave.

Volgens mij is de allerbelangrijkste daarvoor: jezelf niet zo serieus nemen. Jezelf op een afstandje bekijken en zo nu en dan goedmoedig om jezelf lachen: ‘Waar zijn we nou helemaal mee bezig mevrouw Nijland’.

Maar tegelijkertijd jezelf donders serieus nemen. Je nieuwsgierigheid volgen, je verwondering. Je gevoel, je hart, je emoties, je intuïtie én je verstand. Dingen doen, omdat het voor jou klopt. Zonder rekening te houden met wat je denkt wat anderen van je denken.

Wie ben jij?

 

Hanneke Nijland

Hanneke Nijland

Ondernemerscoach | Organisatrice Rode Maanfestival

Hanneke heeft een coachingpraktijk voor iedereen die worstelt met levensvragen en in rondjes blijft draaien.

Daarnaast is ze mede-organisatrice van het Rode Maanfestival, een festival voor vrouwen die van (spirituele) verdieping én van een feestje houden.